Yabancı

Zamanin hastaligiydi yabancilik, yabancilasmak. Her yerinden birbirine baglandigi iddia edilen sosyal yasamlarin tam gobeginde yasiyorduk. Hepimizdik.


Defterimi acip icine, "Bugun yeni bir gun" yazdim. Onceden yazdigim sayfalarin kabarikligi yaninda, kalan sayfalarin azligi canimi sikmaktaydi. Demezler miydi "tertemiz bu sayfayi" diye. Oyle degildi iste. Gecmisin tum agir yukleri o bembeyaz sayfaya sinmisti. Uzerinde gezdirirken elimi, gecmis yasanmisliklar geldi aklima. Cok baskili bir nokta vardi. Bir cumleyi bitirmis miydim, bitirmeye mi calisiyordum, kafamda veya defterimde bilmiyorum.


Kafami mesgul eden seylerden siyrilmak istiyor gibiydim. Ama asil istedigim, kafami mesgul eden seyleri kagida dokmekti. Ben yazarak anlayan kisiydim tum ogrencilik hayatimda. Ders zamaninda degil de genelde ders harici zamanlarda.


"Yeni bir sayfa actik" lafini hep garip gelmistir. Surekli yeni bir sayfa acilir zaten. Ama defter ayniysa ne anlami vardir ki, bir geri sayfada acilar varken yokmus gibi davranmanin? Unutmak istedigimiz herseyi bir sonraki sayfaya gecerek unutuyor, gormezden geliyorsak, ne kadar duzgun bir yasantiya, ne kadar gercek bir yasantiya sahibizdir ki?


Biliyorum icinizde temiz sayfalari ikiser kelimeyle gecen arkadaslar var. O sayfalarin bos kisimlarina bir ellerini gezdirsinler ve gozlerini kapatsinlar. Neler hatirlatacak o belli belirsiz isaretler. 2 ser kelimelik yaldizli yalanlarin ardinda ustu ortulen ne gibi pislikleri hatirlayacaklar. Bir ilkokul cocugunun, o kokusuz, sert silgisiyle silecegim diye paramparca edecegi defteri siz nasil kotu kullaniyorsunuz?

Hatirlayin, 1 yili askin sure gecti uzerinden, 13 ayi devirdik. Benim tribunumde birileri benden bir kac tanesini dovdu. Birileri emri verdi ve bu insanlari dovdurdu. Belki dovulenler yok simdi o tribunlerde. Belki de o yalanin icine kendilerini biraktilar, sadece bir damla mutluluk icin. Sonra bir gazeteci cikti ve bunlari aciga cikaracagim dedi. Umutlar baska yone kaydi. Aciklamadi, aciklayamadi. Zaten hayatin hangi evresinde olursak olalim, gazeteci guvenilir insan olamazdi. Eger guvenilir kisi bir gazeteciyse, sucu kendinde aramaliydi herkes. Tipki Ugur Dundar orneginde oldugu gibi.

Gecenin bir korunde, karsi caprazdan gordugum olaylari hatirladim yine. Unutamayacagim seyleri tekrar hatirladim. Belki hatirlamak isteyen olur diye de buraya yazmak istedim.


Herkese iyi uykular